SBR

Sekwencyjne reaktory biologiczne (SBR) są tradycyjnym procesem przeznaczonym do oczyszczania ścieków komunalnych lub przemysłowych. Zazwyczaj sprawdzają się w oczyszczaniu mało stężonych ścieków w oczyszczaniu do rzeki, albo jako jeden ze sposobów doczyszczania ścieków po innych rozwiązaniach.

Pomimo kilku istniejących konfiguracji SBR – podstawowy proces jest wspólny dla wszystkich z nich. Instalacja składa się z jednego lub więcej reaktorów biologicznych (PPEKO preferuje układ dwóch reaktorów). Zbiorniki są wyposażone we wspólny wlot, którym ścieki kierowane są w sposób automatyczny do odpowiedniego reaktora.

Zasada działania:

Można wyróżnić pięć faz procesu SBR: napełnienie, napowietrzanie,  relaksacja, sedymentacja, dekantacja. Podczas napowietrzania do procesu podaje się powietrze poprzez układ napowietrzania mechanicznego (pływające, zatapialne aeratory) lub drobnopęcherzykowego wgłębnego napowietrzania. Zastosowanie dwóch lub więcej reaktorów sprzyja efektywnemu, ciągłemu oczyszczaniu ścieków.

• Napełnianie i napowietrzanie: czas napowietrzania I trwania cyklu wynosi typowo 60-90 minut. Dodanie tlenu pozwala na mnożenie się bakterii tlenowych a one zjadają związki organiczne. Ten proces prowadzi do wzrostu składników azotowych, podczas gdy liczba bakterii zwiększa się. PPEKO prowadzi proces również w celu redukcji fosforu. 
•  Relaksacja i sedymentacja: Trwa zazwyczaj tyle samo czasu co napowietrzanie. Podczas niej tworzy się osad nadmierny, który opada na dno. Bakterie tlenowe przyrastają do czasu skonsumowania całego dlenu rozpuszczonego w osadzie czynnym. Jednocześnie w strefie dennej reaktora tworzą się warunki bardziej przyjazne do rozwoju bakterii beztlenowych. To skutkuje przetwarzaniem przez nie azotu zawartego w ściekach – poprzez zjadanie for azotowych powstałych w fazie napowietrzania. Tak zachodzi denitryfikacja. 
• Podczas mnożenia się i umierania bakterii w zbiorniku przyrasta osad nadmierny. W fazie dekantacji jest on usuwany na część obróbki osadu (w celu zagęszczenia lub odwodnienia). Woda nadosadowa  (ściek oczyszczony) niezawierająca zanieczyszczeń jest odprowadzana do odbiornika.

Zalety

• Prosta konstrukcja
• Zarządzanie w funkcji czasu
• Sprawne zarządzanie osadem nadmiernym

Wady

• Praca przerywana – konieczne napełnianie i opróżnianie
• Różne poziomy w różnych cyklach pracy
• Wady klasycznego osadu czynnego
• Małe stężenie osadu

 Przykładowe realizacje:

• Boryszew S.A. - ścieki z produkcji chemicznej.
• Jahnckepol - ścieki z przemysłu owocowego.